Καλώς Μας Ηρθε Ο καινούργιος Μαρτιούλης! :P

        Καλησπέρα σε όλους,ελπίζω να στε όλοι καλά και να την παλεύετε παρ όλο το μπάχαλο και το κρύο έξω...Βγήκε και αυτός ο μήνας μάλλον χωρίς να το πολυπάρχουμε χαμπάρι...μπήκε καινούργιος μήνας σήμερα...και ευτηχώς για μας ο μήνας προβλέπετε με αρκετούλικες αργίες που τόσο λατρεύουμε! ;) Καλό Μήνα σε όλους!

        Και επειδή έχω καιρό να σας βασανίσω με "καλλιτεχνικές μου ανησυχίες" ειδού τα νέα μου αποκτήματα! χαχαχα!

 

Εντάξει φτάνει στο βασάνισμα άλλη φορά πάλι! χαχαχαχα!

      

      Και επειδή κάποιος είχε ρωτήσει για ένα περιβόητο βαθμό και μάθημα ονόματα δεν λέμε ;) χαχαχα! Βγήκε σήμερα ο πολυπόθητος βαθμός... 9 μεν πολύ καλός βαθμός... "κακός" για τα του μαθήματος αφού υπήρχαν και 10...(δεν έχω κόλημα με αυτά ούτε μ αρέσει να συγκρίνομαι με άλλου αλλά......) Τεσπα στην τελικη γω έκανα κάτι που μ άρεσε πολύ οι υπολοιποί να παν να πνηγούν.....τι γλυκιά που είμαι ε? χαχαχαχαχαχα!

Καλό βραδάκι σε όλους με όμορφα ονειράκια και χαμογελάκια!

Φιλάκια σε όλους και ζουπχτές παλαβιάρικες αγκαλίτθεθ για να μάθετε! :) :) :)

       

Χρόνια Πολλά Σε Όλους!

             Γεια σε ολους και ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!Ευχομαι να στε και σημερα αγκαλια με τους ανθρωπους που αγαπατε και να χαμογελάτε!Αυτό είναι ενα ποιηματάκι(για "γερα νευρα" )για το μωρουλίνη μου που το λατρεύω!

           Ο Γουίλιαμ Σαίξπηρ είπε: Αυτοί που δε δείχνουν τον έρωτά τους δεν αγαπούν πραγματικά. Η πορεία του έρωτα δεν είναι ποτέ ομαλή. Ο έρωτας είναι οικείος. Ο έρωτας είναι διαβολικός. Δεν υπάρχει πιο διαβολικός άγγελος από τον έρωτα. 

         Ετσι....

Ε 

                                                            Αστέρι μου κλωνάρι μου

Αγέρα και προστάτη μου

Παρακαλώ τον ήλιο το φεγγάρι

Της άνοιξης λουλούδι

Το καλοκαίρι της ζωής

Το φθινόπωρο της γης

Χειμώνα της καρδίας φωτιά

Μεθυσμένε μου έρωτα

Σκέφτομαι τα χάδια τα φιλιά σου

Και δεν μπορώ άλλο πια μακριά σου

Να μουν πουλί τα σύννεφα να σκίσω

Και στην ζεστή την αγκαλιά σου να σμίξω

Να μουν αέρας στα στήθια σου να μπαίνω

Καπνός απ το τσιγάρο σου έστω για μην στιγμή να λάμπω

                                                     Κι ύστερα ας χάνομαι

Αηδόνι αν ήμουν

Εσένα θα διάλεγα με το τραγούδι μου πάντα μαζί σου να μουν

Και αν λυπημένο σ ανταμώσω

Το διαμαντένιο δάκρυ μου θα σου χαρίσω

Όχι πλούσιο για να σε κάνω

Αλλά για να σου θυμίσω

Πως αν πονάς καρδιά μου

Γω για σε δίνω και την ψυχή μου

Γιατί αηδόνι σαν δακρύσει

Πάει πίσω δεν γυρίζει

Αν ήσουν αστέρι θα γινόμουν ουρανός

Αν ήσουν θάλασσα θα γινόμουν ωκεανός

Ήλιος λαμπερός τρανό βουνό  στην αγκαλιά μου να σε κρύβω να μην σε πιάνει οχτρός

Η Πούλια  και ο Αυγερινός

Δυο αστέρια μαγικά έρωτας παλιός και μοναχός

Εγώ και συ έρωτας νέος τωρινός μα παντοτινός

Για πάντα μαζί  στην υγειά του ερωτά μας

Για πάντα μαζί στην αγκαλιά μας

Ο ένας τον άλλο να χουμε

Υγεία αλήθεια εμπιστοσύνη αγάπη και ειλικρίνεια πάντα να χουμε

Σαν όνειρα ο άνθρωπος κάνει

Λεν ο Θεός γελάει

Μα αγάπη μου Εκείνος μας έφερε κοντά

Και μπόρες και καταιγίδες  η αγάπη μας βαστά

Σ αγαπώ μ αγαπάς είν τόσο απλό

Κι η αγάπη μας είναι φανερή στον κόσμο όλο!

 

Ψες το βράδυ Επεσαν Απο τον ουρανό 2000 Αστέρια .....

.....Όμως εγω ...ΔΕΝ ΕΚΑΝΑ 2000 ΕΥΧΕΣ ..............!!!!!!!!!!!!!!!!­!!
..........ΑΛΛΑ μια ΕΥΧΗ 2000 ΦΟΡΕΣ ......!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!­!!!!!!!!!
........ΝΑ ΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ ΜΑΖΙ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ..............!!!!!!!!!!

Χαμογελάτε ..........είναι μεταδωτίκο και αναγκαίο σήμερα!

    Μια καλησπέρα σε όλους!Ελπίζω να στε όλοι 3καλα και να χαμογελάτε!Δεν ξέρω αν είναι η ίδεα μου ή αν ειμαι μόνο εγω..απλά νιώθω οτι τώρα τελευταια οι περισσότεροι ειμαστε πεσμένοι...λίγο η ρουτίνα λίγο τα ζόρια της εποχής λίγο απ δω λίγο απ εκει...."ξέχναμε" απλά πράγματα που μας κάνουν και χαμογελάμε...το γέλιο είναι μεταδωτικό λένε...οπότε ας κάνουμε όλοι μαζι μια προσπάθεια να περνάμε όσο το δυνατόν πιο ομορφα και πιο καλά....

    Επιτέλους εγώ τελειώσα σήμερα την ηλίθια την εξεταστική και αύριο ξημερώματα φεύγω...ίσως μια μικρή αλλαγή περιββάλλοντος να με κάνει να χαλαρώσω και να ξεκουραστώ...φυσικά εννοείτε οτι θα είναι και ο μύγος παρον!χαχαχαχα!Σσσςςςςςςςςςςςς!
    Λοίπον πριν σας αφήσω για σήμερα....θα σας "Ζαλίσω" με το παρακάτω τραγουδάκι έτσι απλα!χαχαχα!(Δεν συνηθίζουν να μου αρέσουν τα τραγούδια τις eurovision αλλά απλά έτυχε αυτό!)

Χαμογέλα

Τα τρελά αφήσαμε ξεκλείδωτα
βαριά σκιά επάνω μας το τίποτα
στη γη, στο φως γυρεύουμε αντίδοτα
και μια στεριά το κύμα να κρατήσει
Δεν μπορώ χρησμούς κι επιχειρήματα
γραφτά κι’ αυτά στα δυο μας υποδήματα
για μας μετρούν καρδιές και συναισθήματα
μα αν γελάς η νύχτα θα φωτίσει

Χαμογέλα κι άσ’ τα όλα πίσω
Χαμογέλα όνειρα ν’ αρχίσω
Χαμογέλα να ’ρθει νέα μέρα
Χαμογέλα πάμε παραπέρα
Χαμογέλα δώσ’ μου μια ελπίδα
Χαμογέλα γύρνα την σελίδα
Χαμογέλα πιάσε με απ’ την πλάτη, μας χωράει όλους η αγάπη

Αν στο φως ανάποδα πηγαίνουμε
και αν μαζί στην ίδια βάρκα γέρνουμε
στα πιο τρελά εμείς τα καταφέρνουμε
παντός καιρού μας έκανε η φύση

Χαμογέλα κι άσ’ τα όλα πίσω
Χαμογέλα όνειρα ν’ αρχίσω
Χαμογέλα να ’ρθει νέα μέρα
Χαμογέλα πάμε παραπέρα
Χαμογέλα δώσ’ μου μια ελπίδα
Χαμογέλα γύρνα την σελίδα
Χαμογέλα πιάσε με απ’ την πλάτη, μας χωράει όλους η αγάπη

Καλό βράδυ σε όλους με πολύ αγάπη!

Μάκιααααααααααααααααα

Ένα δύσκολο αντίο

Καλησπέρα σε όλους!

     Καιρό έχουμε να τα πούμε..Ελπίζω να στε όλοι καλά,και παρ ολες τις δυσκολιες των καιρών μας να βαστάτε ολοι...σίγουρο ο καθένας μόνο και μόνο απ την ρουτίνα έχει τα δικά του..Σκέφτηκα διάφορα πράγματα για να σας γράψω αυτές τις μέρες..αλλά δεν κατέληξα σχεδον πουθενά...έτσι επειδη ακόμα τα υπόλοιπα είναι υπο-"επεξεργασία" είπα να σας πω μια καλησπέρα με κάτι που διάβασα...Ευτυχώς αυτή την φορά δεν βγήκαμε τοσο 3οκοσμικοί εδώ ώστε να μην μπορω να το βρω πουθενα!χιχιχ!Ναι έχει τύχει και αυτό!Την τελευταία φορά που είχα παραγγείλει ένα βιβλιο είχε κάνει να έρθει 3βδομάδες το λιγότερο!χα!

  
   Συνήθως τα βιβλία μου με τραβάνε να διαβάσω είναι λιγάκι περιέργα....ίσως με την έννοια οτι τον καθένα μας κάτι διαφορτικό τον τραβάει για να ταξιδέψει συντροφία του...αλλά το συγκεκριμένο είναι νομίζω κατι σχετικά διαχρονικό και όλους τους απασχολει κατα καιρούς....Ακόμα νομίζω πως κάποιες σύνθετες έννοιες αν τις εξηγήσεις με απλά λόγια το αντιλαμβάνεσαι πιο καλά πιο σωστά και πιο όριμα ίσως...χωρίς πανικούς και τράβαλα!
     Δεν ξέρω να πω αν έχει όντος αποτελεσμα ίσως να έχει ίσως και να μην έχει...το μόνο που μπορώ να πω σίγουρα είναι πως αποκοιμήθηκα γλυκά χτες...ίσως να ταν και τυχαιο!
       Για να πάμε λοιπόν στο διαταύτα που λένε......................................

Όλοι μας φοβόμαστε την απώλεια, που η πιο οδυνηρή μορφή της είναι ο θάνατος αγαπημένου προσώπου. Υπάρχουν, όμως, και πολλές άλλες, μικρές ή μεγάλες απώλειες που σημαδεύουν καθημερινά τη ζωή μας και τα παιδιά μας πρέπει να εκπαιδευτούν στην αντιμετώπισή τους.

Ακριβώς αυτή την ανάγκη έρχονται να καλύψουν οι Εκδόσεις Εν πλω κυκλοφορώντας στις αρχές Δεκεμβρίου το βιβλίο της Βούλας Νικολαίδου «Ένα δύσκολο αντίο». Η έκδοση συνοδεύεται με cd με ορχηστρική μουσική του Χρήστου Γιαννούλη και αφήγηση της δημοφιλούς ηθοποιού Κατερίνας Λέχου. Η εικονογράφηση είναι της Σοφίας Παπαθανάση.

Η μικρή Κωνσταντίνα μαθαίνει πως η δασκάλα της φεύγει από το σχολείο της με μετάθεση για την Αθήνα. Νοιώθει μεγάλο θυμό γιατί παράλληλα κι ένα άλλο δύσκολο αντίο την περιμένει γυρίζοντας στο σπίτι... Αισθάνεται πως κανείς δεν την καταλαβαίνει και δεν μπορεί με κανέναν να μοιραστεί αυτά που νοιώθει.

Τελικά αποφασίζει να μιλήσει στη δασκάλα της. Μετά από μια δύσκολη συζήτηση, μοιράζεται το πως νιώθει, καταλαβαίνει γιατί χωρίζουν οι άνθρωποι και καταφέρνει επιτέλους να πει “αντίο” σε όλα τα “αγαπημένα” που φεύγουν, περιμένοντας με χαρά και όχι πια με φόβο, ό,τι καινούργιο έρχεται...

Η ενασχόληση με την τέχνη αποτελεί ένα θαυμάσιο μέσο εκτόνωσης των αρνητικών συναισθημάτων του παιδιού. Μπορεί να το βοηθήσει ουσιαστικά να προσεγγίσει το θέμα της απώλειας και άλλα επίπονα θέματα και να του ενισχύσει την πίστη και την αγάπη για τη ζωή.

Το εικονογραφημένο βιβλίο “Ένα δύσκολο αντίο” και η θαυμάσια μουσική που το συνοδεύει διαπραγματεύονται με ευαισθησία και τρυφερότητα το θέμα της απώλειας στη ζωή ενός παιδιού και μπορούν ν' αποτελέσουν μια ομαλή εισαγωγή των παιδιών μας στο αναπόφευκτο αυτό κομμάτι της ζωής μας.

Με τα έσοδα από την πώληση της πρώτης έκδοσης του βιβλίου οι εκδότες και όλοι οι συντελεστές συμμετέχουμε από κοινού στην υλοποίηση ενός προγράμματος της ActionAid για την κατασκευή σχολείου στο χωριό Απονταμπόγκο της Γκάνας, μία χώρα όπου ο αναλφαβητισμός αγγίζει τα ¾ του πληθυσμού. 

Χμμ και επειδή ως γνήσια ελληνόπουλα...........

       
  καληνύχτες και όνειρα γλυκουλένια σε όλους!

Ένα ξεχασμένο γράμμα στο σάκο του Αϊ Βασίλη

   

 Για μια ακόμα φορά πλησιάζουν Χριστούγεννα..γιορτές οικογενειακές, γιορτές αγάπης… Χριστουγεννιάτικα δέντρα, στολίδια, αστέρια, δώρα… παιδιά να τραγουδούν τα κάλαντα… Πολλές και διάφορες αναμνήσεις σε κατακλύζουν τέτοιες στιγμές..

    Θυμάμαι σαν πλησίαζαν αυτές οι μέρες, όλες τις προετοιμασίες… Ακόμα κάπου στο βάθος..του μυαλού μου πια, μυρίζω κανέλα, μέλι, καρύδια ένα σορό άλλα υλικά καθώς η μητέρα μου με την βοήθεια πάντα της γιαγιάς και της συμβολές της, η γιαγιά πάντα ήξερε τα πάντα’ να φτιάχνουν μελομακάρονα λογιών λογιών … άλλα με   σιρόπι άλλα χωρίς σαν παξιμάδια για το γάλα..έλεγε η μαμά…

     Μετά σαν πιάναν να φτιάξουν κουραμπιέδες, ποτέ δεν τους “συμπάθησα” ,θυμάμαι σαν όλα τα παιδάκια κυνηγούσα αυτό το άσπρο το γλυκό απ πάνω… ίσως για αυτό να έγινα και γώ τόσο “γλυκό” παιδάκι χιχι αργότερα έμαθα ότι το λένε άχνη… Θυμάμαι όταν μεγάλωσα λίγο..είχαν έρθει στο σπίτι ένας θείος μου με την θεία μου και τα ξαδέρφια μου… δίδιμα..δεν θυμάμαι ακριβώς πόσο χρονών ήταν..μονάχα ότι μπουσουλούσαν..είχαμε καθίσει όλοι μαζί στο καθιστικό και γελούσαμε λέγαμε τα νέα μας… τα “μικρά” στριφογυρνούσαν γύρο μας και λίγο παραπέρα..γω καθόμουν με τους μεγάλους..ήμουν μεγάλη πια..χαχα! κάποια στιγμή η μαμά θέλησε να κεράσει τους καλεσμένους τι άλλο γιορτινά γλυκά… είχε μια πιατέλα με μελομακάρονα και μια με κουραμπιέδες σε ένα σύνθετο στην τραπεζαρία… πηγαίνει ανοίγει το ντουλάπι… και τι να δει… νομίζω είναι κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου… όλοι οι κουραμπιέδες είχαν πάνω τους μικρά μικρά αποτυπώματα απ δαχτυλάκια και όλη η άχνη είχε εξαφανιστεί απ πάνω τους!!! Προφανώς τα ξαδέρφια μου τα είχαν ανακαλύψει και ………τα δοκίμασαν με τον τρόπο τους! χαχαχα!

      Ακόμα θυμάμαι την παράξενη μηχανή για κουλουράκια του έστηναν στην άκρη του τραπεζιού της κουζίνας και περνούσαν σιγά σιγά την ζύμη απ εκεί μέσα και έβγαιναν κάτι υπέροχα κουλουράκια, σαν τα βάζαν στο φούρνο μύριζε όλο το σπίτι δεν μπορώ να προσδιορίσω την μυρωδιά αλλά ήταν απλά μαγική…

     Κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά εξέχουσα θέση είχε και ο στολισμός του δέντρου..τα εκατομμύρια στολίδια..οι μπάλες με ιδιαίτερο γούστο… παρατηρούσα το δέντρο ήταν ίσως και 3πλάσιο απ μένα..πόσα χρόνια είχαμε περάσει με την συντροφιά του… το στολίζαμε συνήθως Σάββατο βράδυ μια βδομάδα πριν τα Χριστούγεννα..ούτε πολύ νωρίς ούτε πολύ αργά..και Σάββατο γιατί απλά τότε είχαν χρόνο οι δικοί μου..θυμάμαι είχαμε ένα cd με χριστουγεννιάτικα τραγούδια..πάντα έπαιζε την ώρα που στολίζαμε… ήμασταν όλοι χαμογελαστοί, προσπαθούσα να τραγουδήσω παρ όλο που δεν ήξερα αλλά ούτε και καταλάβαινα τα λόγια..θυμάμαι έναν άγιο Βασίλη πράσινος με κόκκινο ήταν και στα χέρια του κρατούσε ένα πολύχρωμο άσπρο κόκκινο ραβδί..δεν ξέρω γιατί αλλά πάντα κυνηγούσαν να τον βάλω εγώ στο δέντρο..τέλος ο μπαμπάς ανέβαινε στην σκάλα και τοποθετούσε στην κορυφή το αστέρι..Την επόμενη μέρα έρχονταν ο παππούς με την γιαγιά να μας δούνε… ο παππούς πάντα έφερνε λαχεία… τα δικά μας τα βάζαμε στο δέντρο..ο καθένας στην κάλτσα του… διάλεγε θυμάμαι νούμερα που είχαν να κάνουν με την ημερομηνία γέννησης μας…δεν καταλαβαίναμε πολλά για αυτά τότε αλλά πάντα υπήρχε η προσμονή να δούμε τι θα γίνει..

     Τα κάλαντα ήταν επίσης μια σημαντική μέρα των χριστουγεννιάτικων γιορτών μου έχουν μείνει περισσότερο τα κάλαντα των Χριστουγέννων ίσως γιατί αρκετές φορές προχωρώντας στο δρόμο με την ξαδέρφι μου ίδιας ηλικίας με τα τρίγωνα στο χέρι, μας σταματούσαν κάποιες γιαγιάδες, λέγαμε τότε… και μας ρωτούσαν αν πηγαίναμε για τα κάλαντα..αν η απάντηση ήταν καταφατική η απόκριση ήταν ότι τα κορίτσια δεν λένε κάλαντα τα Χριστούγεννα.. ποτέ δεν το κατανόησα έτσι ποτέ δεν έκανα πίσω..

     Εκείνο που δεν μπορώ να θυμηθώ πολύ καλά είναι εκείνα τα γράμματα στο Αι Βασίλη..ίσως γιατί τα έγραφε πάντα ο αδερφός μου… θυμάμαι μόνο να με ρωτάνε τι ήθελα να μου φέρει..δεν θυμάμαι καθαρά αλλά αν και για αρκετά χρόνια δεν ζητούσα κούκλες κούκλες έφερνε..χα… θυμάμαι ότι το βάζαμε στο παράθυρο στο δωμάτιο του αδερφού μου, κάτω απ το φωτεινό αστέρι που κρεμούσαμε για τα Χριστούγεννα… αχ πόσο μου άρεσε τότε αυτό το αστέρι… αλλά ήταν ένα και μοναδικό… εγώ τότε ακόμα δεν είχα δωμάτιο καλά καλά…. κοιμόμουν απλά στο καθιστικό… βέβαια αυτό είχε τα δικά του πλεονεκτήματα προς στιγμήν…

    Είναι περασμένη η ώρα… απλά σκέφτομαι και γράφω, μου θυμίζει έκθεση στο δημοτικό αυτό αλλά οκ. Όμορφες αναμνήσεις που έχουν χαθεί κάπου στα χρόνια που πέρασαν… το δέντρο  χάλασε και μάλλον “έφυγε ”και αυτό μαζί με κάποια όνειρα..ο στολισμός πια είναι διαφορετικός… μεγαλώσαμε πια!!Σταματήσαμε τα κάλαντα… για τον ίδιο λόγο επίσης..ο Αί Βασίλης μετονομάστηκε σε Αι Billis και χάθηκε… η μαμά και η γιαγιά σταμάτησαν να φτιάχνουν χριστουγεννιάτικες λιχουδιές..υπάρχουν έτοιμα πια! Δεν είναι το ίδιο όμως…. Η απόσταση με τους συγγενείς έγινε πιο αισθητή..καθένας σπίτι τους… όλοι κοιμούνται νωρίς πια… και οι τελευταίοι “διασκεδάζουν “ βλέποντας υπέρλαμπρα μαγνητοσκοπημένα ρεβεγιόν και γιορτινά τραπέζια ανθρώπους που πληρώνονται για να χαμογελάνε..να σε αποπροσανατολίζουν και να σε ταξιδεύουν αλλού…. ο παππούς “πέταξε” για αλλού..τα λαχεία σταμάτησαν… όνειρα χάθηκαν στο πέρασμα των χρόνων

   Τα ξωτικά γέρασαν, οι νεράιδες μεγάλωσαν, οι φωτιές των δράκων έσβησαν, οι γοργόνες σταμάτησαν να μαγεύουν τους ναυτικούς, τα άστρα κρύφτηκαν πίσω στο συννεφιασμένο ουρανό, ο Πίτερ Παν έφυγε απ την χώρα του Ποτέ, η κοκκινοσκουφίτσα ίσως να μην γλίτωσε απ τον κακό τον λύκο, η σταχτοπούτα ίσως να μην παντρεύτηκε το πανέμορφο Βασιλόπουλο, ή το ασχημόπαπο να μην έγινε ποτέ κατάλευκος κύκνος αλλά οι παραμυθάδες δεν θα σωπάσουνε ποτέ όσο και αν οι εποχές υπονομεύουν άλλων λογιών παραμύθια… και όσο  υπάρχεις εσύ πάντα μια φωτιά θα ανάβει μέσα μου τα μάτια σου θα ναι τα αστέρια του ουρανού, το χαμογελό σου μαγευτικό, όσο σε έχω πλάι μου θα βλέπω πάντα νεράιδες και ξωτικά και θα είμαι σίγουρη πως θα υπάρχει αιώνια μαγεία!

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Μην ψάχνετε στο σάκο του Αι Βασίλη νέα αποκτήματα απλά αναζητήστε αυτά που θα πυροδοτήσουν τον μαγικό κόσμο μέσα σας και είναι απλά ξεχασμένα γύρο σας!